Costa de Huelva
17.07.2010 - What's new
Onregelmatig verschijnend probeer ik zo nu en dan toch wat te posten. Het komt door de zomer. Daardoor ben ik bijna iedere avond tot laat buiten en heb dan geen zin meer achter de computer te zitten. Er zijn vervelendere redenen te bedenken! Wat gebeurt er eigenlijk veel in een maand. Eind juni hadden we de afsluitingen van het schooljaar.
Eerst was er het traditionele zomerkamp van de Nederlandse school in de Algarve. Kinderen op kamp, papa en mama met vrienden leuk een huisje gehuurd en overdag op het strand liggen, geweldig! En in de bekende Nederlandse Carvoeiro bar in Carvoeiro de wedstrijd Nederland - Japan gezien. Een kroeg vol uitgelaten Nederlanders volledig in oranje, het was een memorabele dag, en dan bedoel ik eigenlijk niet het voetbal, hoewel dat later wel goed gekomen is.
Lara laat de lagere school achter zich en gaat volgend jaar naar de middelbare school! Een heuglijk feit. Voor de leerlingen, ouders en andere aanwezigen werd een speciale avond georganiseerd in het grote theater van Huelva. Heel officieel kregen alle kinderen op het podium de zgn "orla" uitgereikt. Dat is een grote foto waar de gezichten opstaan van alle eindexamenleerlingen, opgedoft in hun zondagse pakkie. En eigenlijk is dat heel mooi. Ik kan mij niet herinneren dat er bij mij iets speciaals was die dag, misschien bakte moeders wel patat die avond. Toen nog een speciale traktatie, er was toen vast nog geen voorgebakken diepvries patat. In Spanje is zo'n fot en uitreiking heel gewoon. Ze ziet het ook terugkomen bij het eind van de middelbare school en de universiteit en andere gelegenheden. Als iemand dan later dokter is, dan hangt ie de foto in de spreekkamer. Een leuk vooruitzicht!
Nuria gaat naar de laatste klas volgend jaar en vanwege de bezuinigingen was er geen geld voor de traditionele slotavond. De leraren van de drie klassen 5 vonden dat jammer en organiseerden alsnog hun eigen avond. Dat was wel zo leuk. Nu hadden we een uurtje voorstellingen en dat was te doen. Andere jaren stonden we de hele avond te kijken naar optredens van oneindige aantallen peuters uit de eerste en tweede klassen en dat was wat teveel van het goede! Nuria en haar vriendinnen deden Thriller van Michael Jackson en dat was geweldig leuk.
Daarna was het al snel 1 juli, op die dag vertrokken vrouw en dochters naar Nederland. Carolina kwam 11 juli terug de kinderen komen zondag weer terug. Zal blij zijn dat iedereen weer terug is! Ondanks dat ik alleen was toch geen blog bijgehouden, zegt u? Inderdaad, geen tijd gehad. En mijn to-do-lijstje is nog steeds niet leeg. Komt natuurlijk ook door de WK voetbal en dat Nederland zo ver gekomen is. Om niet alleen te kijken heb ik voor de kwartfinale twee vrienden uit Huelva uitgenodigd, Joost en Loek. TV op het terras gezet, bier, kaas en worst er bij, en gelukkig gewonnen!
Op het werk ook goed, nog steeds druk, al probeer ik wat meer de officiële werktijden aan te houden. Dan kan ik 's middags tenminste thuis een siesta houden en daarna om weer wakker te worden een duik in ons zwembad nemen! En proberen dat to-do-lijstje af te werken...
Zondag komen de dochters weer terug, begeleid door mijn zus die gezellig vakantie komt vieren hier. We kijken er echt naar uit. Een minpuntje, de partytent die ik had opgezet is vandaag door de wind in elkaar gestort... Het kan hier echt hard waaien. We noemen het wel eens de Costa del Viento in plaats van Costa de la Luz (kust van de wind ipv het licht) Maar dat windje zorgde wel voor wat verkoeling want vorige week was echt warm. Binnen 28 C en buiten makkelijk 10 graden meer. Niets forceren dus, gewoon rustig aan doen! U hoort nog van mij!
|
|
Permanent Link
|
11.06.2010 - Update
Hallo, bezoeker. Bijna drie maanden geleden, de laatste post. Tijd voor een nieuw overzichtje. Er is heel wat gebeurt, en dan eigenlijk ook niet. Het is ondertussen wel echt lekker weer geworden trouwens!
Allereerst iets over mijn werk bij La Cigüeña. Dat loopt bijzonder goed. Het is nog erg druk met de installatie van allerlei apparatuur. Normaliter zou ik alleen de ochtenden moeten werken, in principe alleen onderhoud. Alles bijhouden. Echter, omdat een groot aantal systemen niet of bijna niet draaiden toen ik drie maanden geleden begon, moet ik daar eerst aan werken, en dat neemt extra tijd in beslag. Gelukkig kan dat wel, want de kinderen moeten pas aan het eind van de middag opgehaald worden en dan kan ik wel eerst naar huis gaan, maar ook gewoon een uurtje of twee drie door blijven werken. Van de zomer zorg ik natuurlijk wel dat ik op tijd wegga!
De afgelopen tijd zijn er een aantal dingen afgerond die ondertussen goed draaien. Het park heeft eindelijk werkende slagbomen bij de ingang. Om deze te openen heb je speciale pasjes nodig, en dat hele systeem heb ik aan de gang gebracht. De televisie wordt via het IP netwerk naar de woningen gebracht. De servers die we daarvoor hebben heb ik opnieuw ingericht en zelfs nieuwe stations toegevoegd. Het alarmsysteem werkt, maar er moeten nog een paar organisatorische punten worden opgehelderd en een paar laatste technische puntjes. Ook bij het op afstand aflezen van de meterstanden was een hoop niet goed, maar dat is volgende maand eindelijk ook opgelost. Door alles wat er bij komt kijken leer ik gelijk wel alle systemen "from scratch" en dat is eigenlijk prima zo.
Daarnaast help ik zo nu en dan bewoners en andere Nederlanders in de buurt van Huelva op computergebied met reparatie of opschonen van de computers. Je komt van alles tegen. Laatst had ik een printer die het niet meer deed. In eerste instantie kon ik niets vinden, maar na wat graafwerk kwam ik ineens een klein rubberen voetje van een statiefje tegen dat de boel blokkeerde! De eigenaar was die inderdaad al een tijdje kwijt.
De afwikkeling van mijn claim op Phase, mijn vorige werkgever, is gelukkig goed afgelopen, al zat het venijn zoals zo vaak in de staart. En dat kwam niet door Phase. Mijn voorstel, overgebracht door mijn advocaat werd niet geaccepteerd en uiteindelijk moesten we naar de CEMAC toe, een bemiddelingsorgaan bij werkgever-werknemer problemen. Hier moet je heen voordat je naar de rechter kunt. Ik had het niet verwacht, maar Phase kwam en de afkoop bleek enigszins redelijk, acceptabel. Alleen had ik geen rekening gehouden met mijn advocaat. Toen ik hem in het allereerste gesprek had uitgelegd wat er aan de hand was, legde hij mij zijn visie uit en hoe hij het ging aanpakken. Op mijn vraag wat het ging kosten zei hij, daar komen we wel uit. Ik dacht dat hij het bijna gratis ging doen, immers hij had mij net gevraagd mee te helpen met zijn net opgerichte kantoortje voor hulp aan buitenlanders, en La Cigüeña (lees Carolina) was één van zijn eerste klanten.
Toen ik de check van Phase kreeg, kreeg ik erbij zijn factuur. Bleek dat hij, na aftrek van mijn laatste maand salaris (dat ik toch wel zou krijgen), méér overhield van de uiteindelijke afkoopsom dan ik. Dat kon niet de bedoeling zijn. Na veel gepraat en gemail is het uiteindelijk omgedraaid en krijg ik tenminste meer dan hij, al houdt hij er nog bijna een maand salaris van over. Ik denk niet dat ik hem nog een keer in de arm neem. In een antwoord op één van zijn mails heb ik geciteerd uit de film Philadelphia, waarin Tom Hanks zegt: "What do you call 100 lawyers chained to the bottom of the ocean? .... A GOOD START !!!" Carolina was boos op mij want dat kon ik niet maken, vond ze. Gelukkig mailde hij terug dat hij de grap kende en goed vond. Dat viel dan weer mee van hem.
Carolina heeft het nog drukker dan ik op La Cigüeña. Op de een of andere manier komt iedereen bij haar terecht. De meeste mensen weten namelijk dat zij altijd klaar staat en vaak een oplossing biedt, of op zijn minst zoekt en in ieder geval een luisterend oor heeft. Maar dan komt ze thuis en boekt ze 's avonds nog wat factuurtjes in, omdat ze dan eindelijk rustig kan doorwerken. Op 15 juni wordt haar contract omgezet in een vast dienstverband, maar soms vraagt ze zich af of ze dat wel wil (en soms is het zo erg dat ze dan zegt van niet, maar dat gaat redelijk snel over). Ik had vooraf wat bedenkingen tegen samenwerken met haar, maar dat valt heel erg mee. We zien elkaar niet zo veel, hebben allebei onze eigen dingen, en dan is leuk om samen koffie te gaan drinken.
De kinderen gaan prima op school en worden steeds zelfstandiger. Nog even en het zijn papa's kleine meisjes niet meer. Alhoewel, geestelijk groeien ze dan wel, maar qua lengte dat mag ietsje meer zijn. We zijn nu al blij als ze uiteindelijk iets groter dan Carolina zouden worden! Wat dat betreft blijven ze nog lang mijn kleine meiden.
Vorige week hadden ze een spreekbeurt op de Nederlandse school. Lara sloeg zich er letterlijk doorheen met iets over tennis. Snel gekopieerd uit Wikepedia. De demonstratie van de forehand verliep desastreus, want net als op de tennisles hield ze het racket zo slap vast dat het zelfs uit haar hand viel. Daar kreeg ze dan wel weer de lachers mee op haar hand! Nuria daarentegen is een geboren actrice. Ze wilde iets doen over de Romeinen en daarvoor hadden we haar een toga aangedaan en een lauwerkrans opgezet (met laurierbladeren uit eigen tuin!) Ik had haar natuurlijk geholpen met de tekst, maar ze las het voor alsof ze het zelf verzonnen had, daaraan herken je de echte actrice!
Voor de rest hebben we het privé ook heel erg druk gehad. Eerlijk gezegd zijn we daar nog moeier van dan van het werk. Mei is de feestmaand bij uitstek in Spanje, allemaal romerías en ferias, Daarnaast is het ook de maand van de eerste communies. Hier is dat nog super belangrijk. Het slachtoffer moet 2 jaar iedere vrijdagmiddag naar catichesatie (en nee, ik heb geen zin om te weten hoe dit woord goed gespeld wordt) en krijgt dan een feest dat vaak meer dan duizend euros kost. Maar het was wel een goede gelegenheid om de familie in Sevilla weer eens te zien. Toen we vroeger één keer per jaar op vakantie gingen naar Huelva zagen we ze altijd wel. Nu wonen we in de buurt en ik geloof dat de laatste keer meer dan twee jaar geleden was. Afijn, het was erg leuk om iedereen weer te zien. Het meisje waar het om ging is net zo oud als Nuria en het klikte helemaal. Net alsof ze altijd al vriendinnen waren geweest. Ze hebben ook gelijk afspraken gemaakt om van de zomer naar Huelva te komen.
Wat ook goed gaat is mijn moestuin. Vorig jaar was ik te laat begonnen waardoor ik teveel in de warme periode terecht kwam. Zelfs dagelijks sproeien hielp niet om de planten goed te laten groeien. Dit jaar gaat het als een speer. Ik heb langs de regels beregeningsbuis gelegd en over de regels zwart zeildoek gelegd. Eens in de paar dagen zet ik de kraan even open en onkruid krijgt bijna geen kans. Kortom, ik kan oogsten zonder er veel voor te hoeven doen. Tomaten, prei, ui, komkommer, paprika, courgette en aubergine. Daarnaast hebben we bij de buren in de tuin net vandaag verse knoflook geoogst en begint al het fruit te rijpen. Op dit moment zijn de abrikozen heerlijk.
Die tuin had trouwens nogal wat voeten in de aarde. Een paar maanden geleden was de buurman een paar keer langsgeweest en had zelfs nieuwe stekken geplant. Daarna heeft het nog een paar keer lekker geregend en is hij niet meer langsgeweest. Het gras stond een halve meter hoog. Met veel moeite hebben we na meer dan een maand zwoegen de tuin enigszins aan de kant gekregen, maar waar we begonnen zijn daar begint het al weer uit te groeien. Omdat het niet meer zoveel regent groeit het gelukkig niet meer zo hard.
Aan alles merk je dat de zomer er aan komt. De kinderen moeten nog twee weken naar school, maar hebben voor sommige vakken al de laatste examens gehad. De straten in Huelva worden al rustiger, men trekt alweer naar de vakantiehuizen aan de stranden. Wij zijn trouwens twee weken geleden voor het eerst naar het strand geweest. Nog wat frisjes in het water, maar verder was het heerlijk! De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het de afgelopen week weer wat frisser was en hier en daar een bui tussen de zonnige periodes door. Maar wat wil je, de zomer is nog niet eens officieel begonnen!
|
|
Permanent Link
|
17.03.2010 - Eenmansbedrijfje
Het is al weer even geleden dat ik wat van mij heb laten horen. Daar was (helaas) alle reden toe. Er is weer het een en ander veranderd in de werksfeer en het waren roerige, onzekere tijden. Via het automatiseringsbedrijf Phase was ik 2 jaar gedetacheerd op de koperfabriek van Atlantic Copper. Hoewel qua werk niet altijd even interessant (hoeveel printers kun je per week schoonmaken of repareren), was de sfeer op de fabriek goed en ik was veel buiten, op weg naar de verschillende afdelingen en werkplaatsen. De baas van de Helpdesk, ook van Phase, had vrij vaak een defensieve benadering van gebruikers en hun problemen, niet erg klant- en servicegericht. Overigens iets waar hij niet alleen in staat, dat doet half Huelva en niemand maalt er om. Anyway, het klikte niet altijd tussen ons, maar ja, in deze tijden is het hebben van een baan toch wel erg fijn, en dus heb ik mij vaak in moeten houden.
Helaas hadden we begin februari een grote aanvaring en hij zei mij letterlijk dat het de laatste keer was anders zouden er "maatregelen" volgen, kortom, ik moest gewoon doen wat hij zei. Toevallig kwam dit samen met de verlenging van het contract dat Phase had met het resort La Cigüeña, waar iedere ochtend een it-er van hun langsging. Samen met de directie probeerde ik te regelen met Phase dat ik daar vaker zou moeten langs gaan. Bijvoorbeeld één hele dag in plaats van een keertje een paar uur 's avonds. Ook dat voorstel viel niet in goede aarde en ik had niet het idee dat er serieus naar gekeken werd. De prioriteit van Phase ligt bij Atlantic Copper en omdat daar 4 personen full time gedetacheerd zijn tegen over de halve kracht bij LC, is dat ergens wel te begrijpen.
Na de ruzie kwam toen het idee naar boven om helemaal over te stappen naar LC. Gelukkig bleek het management gecharmeerd van dit idee en hebben we een contract opgesteld waarin ik als "autónomo" aan de slag ga. In het nederlands zeggen we tegenwoordig "zelfstandige zonder personeel" ofwel zzp-er. Omdat het alleen de ochtenden betreft heb ik de tijd en de vrijheid om andere activiteiten te ontplooien, en, misschien net zo belangrijk, ik heb meer tijd en flexibiliteit om de kinderen weg te brengen en op te halen van school en samen huiswerk te maken. En ook om te gaan hardlopen! Al met al een prima overstap die voor ons alleen maar voordelen heeft.
Helaas, er is natuurlijk altijd een addertje onder het gras. Phase was natuurlijk niet blij dat ik had opgezegd en nog minder dat ik hun (lucratieve) contract met LC had overgenomen. MIsschien begrijpelijk, maar jammer is dat ze nu een vuil spelletje spelen. Voor mijn bemoeienissen met LC waar zij iedere maand 520 euro voor factureerden, betaalden zij mij een bepaald bedrag, maar de laatste tijd, onder het mom van de crisis, kreeg ik de vergoeding vaker niet dan wel. De schuld was ondertussen behoorlijk opgelopen. Het laat zich raden dat zij niet genegen waren deze schuld alsnog in te lossen. Althans, de directeur gaf mij zijn woord dat hij gaat terugbetalen, maar weet niet wanneer, hoeveel en wilde het ook niet op papier zetten... Uiteindelijk hebben we een advocaat in de arm genomen en die is in eerste instantie aan het proberen een deal te sluiten, alvorens naar de rechter te stappen. Hopelijk komt er iets uit, dat zou geweldig zijn, wij hopen er al niet meer op, dus alles is meegenomen.
Maar goed, die negatieve energie probeer ik zoveel mogelijk te mijden. De werkzaamheden bij LC zorgen er gelukkig voor dat ik het erg druk heb. Vaak ben ik er ook 's middags. Er waren een aantal zaken blijven liggen die te technisch waren dat de leveranciers die regelmatig langskwamen er uiteindelijk niet mee mee verder konden omdat niemand hen kon aansturen. Ondertussen zijn er een aantal goede stappen gedaan en hopelijk hebben we binnenkort alles operationeel.
Daarnaast ben ik nu ook bezig om computer support aan andere mensen te geven. Aan bewoners van La Cigüeña, maar ook daar buiten en zelfs internationaal! Gisteravond was ik nog bij Nederlanders in de buurt die hun draadloze printers niet aan de gang kregen, en van het weekend was ik bij een Nederlander in Portugal om het facturatieprogramma van zijn camperverhuur bedrijfje over te zetten naar een nieuwe PC. Afwisselend werk dus en ook erg leuk om mensen te kunnen helpen. De klant van gisteren zei dat ook de Engelse gemeenschap in Huelva waarschijnlijk bij mij gaat aankloppen. Hun Amerikaanse computerhulp (die overigens hier en daar meer schade heeft aangericht dan verholpen) is naar Madrid vertrokken. Het kan dus nog behoorlijk druk worden!
Binnenkort ga ik mijn website eens een flinke metamorfose laten ondergaan om deze nieuwe aktiviteiten onder de aandacht te brengen: Multilingual Services heb ik het genoemd, want mijn sterke punt hier is natuurlijk dat ik mijn computerkennis kan combineren met mijn talenkennis: Computersupport in 4 talen, (meertalige) Websites, Vertalingen. Daarnaast blijf ik natuurlijk allerhande informatie over Huelva geven. Hou de site in de gaten!
|
|
Permanent Link
|
22.02.2010 - Moeders jarig!
Ma, van harte gefeliciteerd namens ons allemaal hier in Huelva!
|
|
Permanent Link
|
20.02.2010 - Lekker hockeyen!
Sinds een paar maanden zijn we weer aan het trainen met de hockey. Weliswaar in de zaal, en meestal maar met 4 tot 6 man, maar het belangrijkste is dat we bezig zijn. En zeker op mijn leeftijd moet ik het wel bijhouden. Er komen bovendien geen jongere spelers door uit de jeugd (want die is er niet), dus de gemiddelde leeftijd van het team gaat ieder jaar ook genadeloos omhoog. Maar ja, de clubs liggen niet in de buurt en er zijn ook niet zo heel veel tegenstanders.
Gelukkig heeft onze trainer José Carlos contacten bij Estudiantes '87 in Puente Genil, provincie Córdoba. Een slordige 227 km rijden, je moet er wat voor over hebben. Bij die club spelen namelijk zijn broers en deze zaterdag was er een gaatje in het programma en konden wij aldaar om 12:00 uur een wedstrjidje gaan spelen. Donderdag belde de coordinator van hun nog op dat het eerste "helaas" ergens anders heen moest die ochtend en dat het pas ´s middags om 16:00 uur kon. Dat vonden wij echter veel te laat want dan ben je pas laat op de avond weer thuis. Toen bleek dat er wel spelers van het tweede en van Jongens A waren, vonden wij dat prima! Na twee jaar niet op kunstgras spelen en anderhalf jaar niet trainen verwachten we er toch niet teveel van. Of zoals José Carlos zei, we gaan er alleen heen "para quitar el gusanillo", om het wormpje weg te halen, oftewel om gewoon weer eens lekker een balletje te slaan!
Het werd gelukkig een prachtige dag. De afgelopen weken is het nog steeds regelmatig noodweer hier, maar tussen de buien klaart het dan wel lekker op en loopt de temperatuur op naar aangenamen hoogtes. Zo ook vorige week. Tot en met donderdag slecht weer, veel regen, koud, donker, vrijdag ineens droog, zonnetje en aangenaam. Zaterdag zette zich dat door en toen we om 08:45 uur vertrokken zag het er prachtig uit. Eenmaal twee uur later aangekomen was het heerlijk weer geworden en alleen daarom was het de moeite waard. Zelfs het inlopen was een genot, het inslaan heerlijk! In de zaal natuurlijk alleen pushen en nu weer lekker meppen tegen de bal.
De wedstrijd zelf verliep wonderwel redelijk goed. Zelfs kreeg ik al na 2 minuten een vrije kans voor de keeper, maar van de schrik schoot ik naast. Zo nu en dan kregen we nog een paar van dit soort kansjes. Zoals te verwachten konden we het de eerste 20 minuten aardig bijhouden, maar daarna sloeg het gebrek aan training en de vemoeidheid onvermijdelijk toe. De eerste tegendoelpunten sloegen ons om de oren, 3-0 voor de thuisploeg. De pauze kwam niets te vroeg. Daarna gingen we ons eens goed ingraven en dat hielp. We konden zelfs counteren, maar dat was voor mij vaak maar eenrichtingsverkeer, aanvallen ging nog wel, maar de terugweg was erg zwaar. Niettemin bleven we aardig op de been en kwamen er maar twee tegengoaltjes bij, 5-0 verloren.
De bekende derde helft wordt in Spanje, bij gebrek aan clubs (bij de sportvelden zijn vaak geen kantines), op het terras van een barretje gehouden. En met het nog steeds aanwezige zonnetje was dat goed uit te houden. Ik had 's avonds een lekker kleurtje! Door de tegenpartij werden we getrakteerd op twee lokale lekkernijen, gefrituurde repen aubergine en gefrituurde inktivisjes, zgn chopitos. Daarna nog een bordje patatten en wat andere tapitas, en we waren weer klaar voor de terugreis. Gelukkig kon ik met een ploeggenoot meerijden en
mede dankzij een bierje en een wijntje heb ik lekker liggen soezen en ging de tijd snel voorbij. Voor herhaling vatbaar en we gaan binnenkort ook eens de club in Sevilla polsen of we er een keertje op bezoek mogen, dat ligt gelukkig maar een uurtje van Huelva!
|
|
Permanent Link
|
|
|
|
|
